Ποίηση · Χειμώνας 2026
Το κορίτσι μου
ελέγχει
συμβόλαια
Το κρύο δεν κοιτάζει τα χρώματα.
Δύο κλειδιά από τον δημιουργό
Πριν από τον φάκελο,
το πρώτο γράμμα.
Η «πρώτη φορά», η «πρώτη λέξη» και το «πρώτο γράμμα» αναφέρονται στην παιδική ανακάλυψη της γραφής: τότε που η ηρωίδα άρχισε να μαθαίνει τα γράμματα και να οραματίζεται και να ονειρεύεται με λέξεις.
Ο κόσμος εμφανίζεται μπροστά της ως έγγραφα. Αναρωτιέται πού βρίσκονται και τι κάνουν οι άνθρωποι των φακέλων, τους οποίους δεν θα γνωρίσει ποτέ. Η ερώτηση εκφράζει τη μοναξιά της και την αίσθηση ότι η ζωή βρίσκεται έξω από τα συμβόλαια και τη δουλειά της.
Παράφραση των διευκρινίσεων του ποιητή · 11 Οκτωβρίου 2026.
Το ελληνικό πρωτότυπο
Το κορίτσι μου
ελέγχει συμβόλαια
Το οριστικό κείμενο του δημιουργού.
31 στροφικές μονάδες · 59 στίχοι.
Το κορίτσι μου ελέγχει συμβόλαια.
Και, ίσως, κάποιος την πει βαρετή. Ρουτίνα κι επιβίωση.
Το κορίτσι μου ελέγχει συμβόλαια.
Πηγαίνει για δουλειά στις 9 και φεύγει στις 5. Και δε φορά ρολόι.
Το κορίτσι μου ελέγχει συμβόλαια.
Φοράει ένα απλό blue-jean και μονόχρωμο μπουφάν. Κάνει κρύο το Χειμώνα. Το κρύο δεν κοιτάζει τα χρώματα.
Το κορίτσι μου ελέγχει συμβόλαια.
Αν βρει λάθος, ζητάει διορθώσεις. Κάθε μέρα.
Το κορίτσι μου ελέγχει συμβόλαια.
Όμως κάποιες φορές, στο τέλος μιας λέξης, σε ένα γράμμα κάποιες φορές σταματάει.
Η καρδιά της χτυπάει πιο έντονα, και οι κόρες της διαστέλλονται. Και θυμάται.
Θυμάται την πρώτη φορά. Την πρώτη λέξη. Το πρώτο γράμμα.
Κλείνει για λίγο τα μάτια της και συνεχίζει. Συνεχίζει να ελέγχει συμβόλαια.
Όμως κάποιες φορές, στο άσπρο και στο μαύρο των χαρακτήρων, σταματάει.
Το δέρμα της γίνεται πιο κόκκινο, και λίγο ιδρώνει.
Φαντάζεται τί θά 'θελε, και σκέφτεται τί κάνει.
Συνεχίζει να ελέγχει συμβόλαια...
"Μα όλος αυτός ο κόσμος που είναι;" "Τι γίνεται;"
Συμβόλαια...
"Μήπως δεν τα είδα καλά;" "Μήπως κάτι μου ξέφυγε;"
Συμβ...
Ντιν! Το ρολόι.
Σχόλασε!
Θα βγει πάλι στο κρύο. Με το blue-jean και το μονόχρωμο μπουφάν.
Μα σαν γυρίσει σπίτι στις 6 (τόσο της παίρνει να γυρίσει, μια ώρα) θα κλείσει την πόρτα πίσω της.
Κι όταν τελειώσει από τη ρουτίνα της επιβίωσης, θα κοιμηθεί.
Κι αυτή η πρώτη φορά, η λέξη, το γράμμα, κι αυτό το κοκκινισμένο δέρμα της, και ο λίγος ιδρώτας, θα γίνουν όνειρα.
Πολύχρωμα και ζεστά.
Η νύχτα θα φύγει, και θα έρθει η μέρα.
Κι αν δε γίνει κάτι γρήγορα, θα συνεχίζει να ελέγχει συμβόλαια.
Και κάποιος θα την πει βαρετή. Ρουτίνα κι επιβίωση.
Η στίξη και οι αλλαγές στίχων ακολουθούν το οριστικό κείμενο του δημιουργού. Τα προαιρετικά σχόλια είναι βοηθήματα της ψηφιακής επιμέλειας.
Η σημειωτική γίνεται εικόνα
Γράμμα.
Έγγραφο.
Όνειρο.
Τρεις σχέσεις με την ίδια ύλη της γραφής. Το εικαστικό αλλάζει όταν επιλέγεις ένα στάδιο.
Το πρώτο γράμμα.
Η παιδική ανακάλυψη: ένας χαρακτήρας ανοίγει τη δυνατότητα να φαντάζεται κόσμους.
Αφαιρετική ερμηνεία με CSS · επίλεξε ένα στάδιοΕις βάθος ερμηνευτική και σημειωτική μελέτη
Τα γράμματα
που θυμούνται.
Δεκατέσσερις ενότητες για τη γραφή, τη μοναξιά, το σώμα, τον χρόνο και τη δημιουργική δυνατότητα που επιμένει.
01
Η πρώτη συνάντηση με τα γράμματα
Θυμάται την πρώτη φορά. Την πρώτη λέξη. Το πρώτο γράμμα.
Η διευκρίνιση του δημιουργού δίνει τον αποφασιστικό προσανατολισμό: η ανάμνηση επιστρέφει στην παιδική ηλικία και στην εκμάθηση της γραφής. Τα γράμματα άνοιξαν κάποτε τη δυνατότητα να φαντάζεται, να οραματίζεται και να ονειρεύεται. Η ίδια ύλη που σήμερα οφείλει να ελέγχει υπήρξε τότε η αρχή ενός κόσμου δυνατοτήτων. Το «θυμάται» συνδέει δύο ηλικίες μέσα στην ίδια αναγνωστική πράξη.
Η διαδοχή «φορά — λέξη — γράμμα» κινείται από το συνολικό συμβάν προς τη μικρότερη μονάδα της γραφής. Αυτή η σμίκρυνση είναι συγχρόνως εμβάθυνση: από την εμπειρία φτάνουμε στον στοιχειώδη φορέα της. Οι τρεις τελείες δίνουν σε κάθε αναγνώριση δικό της χρόνο. Η παιδική ανακάλυψη παραμένει ενεργή μέσα στην ενήλικη καθημερινότητα και ζητά ξανά χώρο.
02
Δύο χρήσεις της ίδιας γραφής
Όμως κάποιες φορές, στο τέλος μιας λέξης, σε ένα γράμμα κάποιες φορές σταματάει.
Το κεντρικό σημειωτικό συμβάν είναι η αλλαγή σχέσης με το γραπτό σημείο. Μέσα στο συμβόλαιο η λέξη συμμετέχει σε μια δεσμευτική, ελεγχόμενη λειτουργία: πρέπει να διαβαστεί σωστά και να διορθωθεί όταν υπάρχει λάθος. Στην παιδική ανάμνηση η ίδια λέξη γίνεται αφετηρία νοητών κόσμων. Η γραφή επιτρέπει τόσο την ακριβή καταγραφή όσο και την επέκταση της φαντασίας.
Το «σταματάει» επιβραδύνει την υπηρεσιακή ανάγνωση και αφήνει να αναδυθεί η προσωπική ιστορία της αναγνώστριας. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για επανασημασιοδότηση: μια ήδη οικεία μορφή αποκτά ξανά διαφορετικό βιωματικό βάρος. Το «γράμμα» έχει εδώ τη σημασία του χαρακτήρα της γραφής, σύμφωνα με τον δημιουργό. Η έκδοση και οι αποδόσεις ακολουθούν αυτή τη σημασία.
03
Άνθρωποι παρόντες ως φάκελοι
"Μα όλος αυτός ο κόσμος που είναι;" "Τι γίνεται;"
Ο δημιουργός προσδιορίζει ότι οι ερωτήσεις αφορούν τους ανθρώπους που υπάρχουν για την ηρωίδα μέσα στα έγγραφα. Εκείνη βλέπει τις καταγραφές τους και αναρωτιέται πού βρίσκονται και τι κάνουν. Η παρουσία τους είναι διαμεσολαβημένη: έχει πρόσβαση σε στοιχεία και συμβατικές σχέσεις, ενώ η συνάντηση μαζί τους παραμένει έξω από τον ορίζοντά της.
Οι φάκελοι λειτουργούν μετωνυμικά, ως ένα περιορισμένο μέρος που εκπροσωπεί μια πολύ μεγαλύτερη ανθρώπινη ζωή. Η μοναξιά προκύπτει μέσα σε ένα πεδίο γεμάτο αναφορές σε άλλους. Το «όλος αυτός» δηλώνει πλήθος και εγγύτητα στο χαρτί· το «που είναι;» αποκαλύπτει την απόσταση από τους ζωντανούς ανθρώπους. Έτσι γεννιέται το παράδοξο μιας κοινωνικής εργασίας που δεν προσφέρει αντίστοιχη κοινωνική επαφή.
04
Η επωδός και η καθημερινή επιστροφή
Το κορίτσι μου ελέγχει συμβόλαια.
Η φράση εμφανίζεται αυτούσια πέντε φορές στην αρχική ανάπτυξη του ποιήματος. Αποτελεί επωδό, δηλαδή επαναλαμβανόμενο λεκτικό στήριγμα. Ως μουσική αναλογία, λειτουργεί σαν cantus firmus: μια σταθερή γραμμή γύρω από την οποία κινούνται οι υπόλοιπες πληροφορίες. Κάθε επιστροφή επαναφέρει την επαγγελματική λειτουργία ως κυρίαρχο ορισμό της ημέρας.
Κατόπιν η διατύπωση μεταβάλλεται σε «Συνεχίζει να ελέγχει συμβόλαια» και, προς το τέλος, σε «θα συνεχίζει». Η πράξη αποκτά διάρκεια και προοπτική επανάληψης. Η γραμματική συμμετέχει στην αφηγηματική κίνηση: από την παρουσίαση μιας δραστηριότητας περνάμε στη συνέχισή της και στην πιθανή αναπαραγωγή της αύριο. Η επανάληψη κάνει τον αναγνώστη να νιώσει τον χρόνο της ρουτίνας.
05
Η οικειότητα του «μου»
Και, ίσως, κάποιος την πει βαρετή. Ρουτίνα κι επιβίωση.
Το «μου» του τίτλου και της επωδού εγκαθιστά μια οικεία, προσεκτική σχέση της αφηγηματικής φωνής με την ηρωίδα. Η αφήγηση αρχίζει από εξωτερικές λεπτομέρειες — ωράριο, ρούχα, εργασία — και πλησιάζει σταδιακά τη μνήμη, τη φαντασία και τις ερωτήσεις της. Αυτή η μετατόπιση της εστίασης δίνει στον αναγνώστη πρόσβαση σε όσα θα έμεναν αόρατα σε μια επιφανειακή κρίση.
Η συγκεκριμένη σχέση του αφηγητή με την ηρωίδα παραμένει απροσδιόριστη στο κείμενο. Η ανάγνωση αναγνωρίζει την τρυφερότητα χωρίς να κατασκευάζει βιογραφία. Ο αόριστος «κάποιος» εκπροσωπεί έναν τρόπο εξωτερικής θέασης: η επανάληψη της δουλειάς μεταφέρεται αυθαίρετα στον χαρακτηρισμό του προσώπου. Η αφήγηση δείχνει πόση ζωή χάνεται σε αυτή τη μεταφορά.
06
Το ωράριο και το ρολόι που ακούγεται
Πηγαίνει για δουλειά στις 9 και φεύγει στις 5. Και δε φορά ρολόι.
Οι αριθμοί 9, 5 και 6 σχηματίζουν τον εξωτερικό σκελετό της ημέρας: αρχή της εργασίας, σχόλασμα, επιστροφή στο σπίτι. Η παρενθετική διευκρίνιση για τη μία ώρα της επιστροφής προσθέτει συγκεκριμένο βάρος στη μετάβαση. Ο χρόνος της μετακίνησης ανήκει επίσης στη διαδρομή της επιβίωσης, ακόμη κι όταν η βάρδια έχει τελειώσει.
Το «δε φορά ρολόι» αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν ακούγεται το «Ντιν!». Η ηρωίδα δεν φέρει το όργανο μέτρησης πάνω στο σώμα της, όμως ένα ρολόι σηματοδοτεί το τέλος της δουλειάς. Παράλληλα, η μνήμη μιας πρώτης ανακάλυψης ανοίγει έναν χρόνο βιωμένο, που δεν χωρά στις ώρες. Το ποίημα φέρνει σε επαφή τη μετρημένη διάρκεια και την προσωπική ένταση.
07
Το κρύο και τα χρώματα
Κάνει κρύο το Χειμώνα. Το κρύο δεν κοιτάζει τα χρώματα.
Η απλή ενδυματολογική περιγραφή προσγειώνει την ηρωίδα στην υλική καθημερινότητα. Το blue-jean και το μονόχρωμο μπουφάν επανέρχονται μετά το σχόλασμα, συνδέοντας την αρχή με την έξοδο. Ο Χειμώνας αποτελεί συγκεκριμένη εποχή και ταυτόχρονα ένα πεδίο ψύχους που περιβάλλει τον χρόνο της εργασίας.
Η προσωποποίηση «το κρύο δεν κοιτάζει» αποδίδει στη φυσική συνθήκη μια αδιαφορία προς την οπτική ποικιλία. Στην οριστική διάταξη του δημιουργού, η πρόταση καταλαμβάνει αυτόνομο στίχο και αποκτά γνωμική βαρύτητα. Αργότερα τα όνειρα θα χαρακτηριστούν «Πολύχρωμα και ζεστά»: χρώμα και θερμοκρασία θα συναντηθούν ως ποιότητες μιας ζωής που εξακολουθεί να υπάρχει μέσα της.
08
Το σώμα θυμάται μαζί με τη σκέψη
Η καρδιά της χτυπάει πιο έντονα, και οι κόρες της διαστέλλονται. Και θυμάται.
Η ανάμνηση της παιδικής γραφής συνοδεύεται από σωματικές μεταβολές. Η καρδιά, οι κόρες, το κοκκίνισμα και ο ιδρώτας κάνουν τη συγκίνηση αισθητή μέσα στο πεδίο των εγγράφων. Η προσοχή στις λέξεις έχει ολόσωμη ένταση: η ηρωίδα επανασυνδέεται με την παλιά δυνατότητα να δημιουργεί νοητούς κόσμους.
Οι λεπτομέρειες αυτές αποτελούν ποιητική κατασκευή μιας βιωμένης εμπειρίας. Η παιδική προέλευση της ανάμνησης ορίζεται ρητά από τον δημιουργό. Ο αναγνώστης μπορεί να αναγνωρίσει προσμονή, ενθουσιασμό ή αναζωογόνηση στην εκφορά, χωρίς να χρειάζεται να διαγνώσει την ηρωίδα. Στην τελική διάταξη, το «και ο λίγος ιδρώτας,» αποκτά δικό του στίχο και δική του μικρή διάρκεια πριν από το όνειρο.
09
Η φροντίδα της ορθότητας και η ζωή που περισσεύει
Αν βρει λάθος, ζητάει διορθώσεις. Κάθε μέρα.
Η ηρωίδα παρουσιάζεται ως πρόσωπο που εκπληρώνει τη δουλειά του με προσοχή. Εντοπίζει λάθη και ζητά διορθώσεις. Η επαγγελματική συνέπεια αποτελεί μέρος της ταυτότητάς της και εξηγεί γιατί οι ερωτήσεις «Μήπως δεν τα είδα καλά;» και «Μήπως κάτι μου ξέφυγε;» μπορούν να την επαναφέρουν τόσο γρήγορα στον έλεγχο.
Η σύγκρουση αφορά το εύρος της ζωής που χωρά μέσα σε αυτή τη λειτουργία. Το ζεύγος «τί θά 'θελε / τί κάνει» συμπυκνώνει μια απόσταση ανάμεσα στη δυνατότητα και στην πράξη. Η αποξένωση μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως συγκριτικός φακός για αυτή την απόσταση, με προσοχή: η θεωρία του Marx συζητά συγκεκριμένες κοινωνικές σχέσεις εργασίας, ενώ το ποίημα αναπτύσσει μια ατομική σκηνή μνήμης και μοναξιάς.
10
«Συμβ...»: η λέξη που κόβεται
Συμβ... Ντιν! Το ρολόι.
Μετά την ερώτηση για τους ανθρώπους, η πλήρης λέξη εμφανίζεται ως «Συμβόλαια...». Ακολουθεί το ακόμη συντομότερο «Συμβ...». Η λεκτική απομείωση διακόπτει το επαναλαμβανόμενο επαγγελματικό αντικείμενο πριν ολοκληρωθεί. Οι αποσιωπήσεις αφήνουν την εκφορά μετέωρη· ο ήχος του ρολογιού εγκαθιστά αμέσως ένα εξωτερικό όριο.
Το «Ντιν!» είναι ηχομιμητική λέξη: δίνει ορατή μορφή σε έναν ήχο. Η σύντομη συλλαβή και το θαυμαστικό αλλάζουν απότομα τον ρυθμό. Το «Σχόλασε!» λειτουργεί σαν μικρή σκηνική τομή. Η έξοδος από τη βάρδια έχει έρθει, ενώ το ερώτημα για τον κόσμο παραμένει ανοιχτό. Η γλώσσα μεταφέρει την αλλαγή φάσης πριν την περιγράψει η αφήγηση.
11
Η πόρτα του σπιτιού και η υπόλοιπη ρουτίνα
Κι όταν τελειώσει από τη ρουτίνα της επιβίωσης, θα κοιμηθεί.
Η επιστροφή στο σπίτι θα μπορούσε να ανοίξει χρόνο προσωπικής ζωής. Η αφήγηση, όμως, τοποθετεί και εκεί μια «ρουτίνα της επιβίωσης», την οποία δεν αναλύει σε επιμέρους πράξεις. Η πόρτα κλείνει, οι αναγκαίες φροντίδες ολοκληρώνονται και ο ύπνος ακολουθεί. Έτσι η ημέρα συνδέεται με την επόμενη μέσα από μια ακολουθία απαιτήσεων.
Η ελευθερία που υπονοείται με την έξοδο από τη δουλειά παραμένει περιορισμένη σε επίπεδο αφηγηματικού χρόνου. Η φαντασία βρίσκει τελικά χώρο στο όνειρο. Αυτό επιτρέπει μια ανάγνωση του ύπνου ως καταφυγίου της δημιουργικής δυνατότητας. Το κείμενο δεν προσδιορίζει επάγγελμα πέρα από τον έλεγχο συμβολαίων, εργοδότη, οικογενειακή κατάσταση ή συγκεκριμένο τρόπο διαφυγής.
12
Μια αυτοτελής στροφή για το χρώμα
Πολύχρωμα και ζεστά.
Ο δημιουργός τοποθετεί αυτή τη φράση σε χωριστή στροφή. Συντακτικά συνδέεται με τα «όνειρα» της προηγούμενης, ενώ ο λευκός χώρος προσφέρει μια παύση στην αποκάλυψη των ιδιοτήτων τους. Η απομόνωση του σύντομου στίχου κάνει τον αναγνώστη να σταθεί στο χρώμα και στη ζεστασιά, ύστερα από την ασπρόμαυρη εργασία και το επαναλαμβανόμενο κρύο.
Το πολύχρωμο συνεχίζει την παιδική ικανότητα να σχηματίζει κόσμους με γράμματα και λέξεις. Η αντιπαράθεση έχει εσωτερική συνοχή: μονόχρωμο μπουφάν, άσπρο και μαύρο χαρακτήρων, κόκκινο δέρμα, πολύχρωμα όνειρα. Το σώμα αποτελεί το πρώτο σημείο όπου το χρώμα εντείνεται· το όνειρο επεκτείνει αυτή την ένταση σε έναν ολόκληρο εσωτερικό χώρο.
13
Η αλλαγή που παραμένει υπό αίρεση
Κι αν δε γίνει κάτι γρήγορα, θα συνεχίζει να ελέγχει συμβόλαια.
Η νύχτα φεύγει και η μέρα έρχεται, αλλά το πέρασμα του χρόνου δεν αρκεί για να δημιουργηθεί αλλαγή. Ο υποθετικός λόγος «κι αν» κρατά ανοιχτή μια δυνατότητα: κάτι μπορεί να συμβεί και να μεταβάλει τη συνέχιση της ίδιας διαδρομής. Το «γρήγορα» εισάγει επείγοντα χαρακτήρα, χωρίς να ορίζει λύση ή εξωτερικό σωτήρα.
Το τέλος επιστρέφει στην κρίση για τη «βαρετή» ηρωίδα και στο δίστιχο της ρουτίνας. Στην αρχή η κρίση περιέχει το «ίσως»· στο τέλος εκφέρεται ως «θα». Η κυκλική σύνθεση μεταβάλλει το βάρος των ίδιων λέξεων: ο αναγνώστης γνωρίζει πλέον τη μνήμη και τα όνειρα πίσω από την επαγγελματική όψη. Η επανάληψη της εξωτερικής κρίσης αποκαλύπτει το μέγεθος της παραγνώρισης.
14
Ελεύθερος στίχος και καθημερινή εκφορά
Φαντάζεται τί θά 'θελε, και σκέφτεται τί κάνει.
Η οριστική εκδοχή αποτελείται από 31 στροφικές μονάδες και 59 στίχους, με άνισο μήκος και συχνές μικρές ομάδες προτάσεων. Η μουσικότητα στηρίζεται στην επωδό, στις παύσεις και στην αντιπαράθεση των συντακτικών κατασκευών. Η καθημερινή γλώσσα, οι ώρες και το blue-jean εντάσσουν την ποίηση σε έναν αναγνωρίσιμο σύγχρονο χώρο.
Οι τελείες δίνουν στη δουλειά μικρές, ολοκληρωμένες πράξεις· οι αποσιωπήσεις επιτρέπουν την εκκρεμότητα· οι ερωτήσεις ανοίγουν το πεδίο πέρα από τη σελίδα· το θαυμαστικό σηματοδοτεί την απότομη επέμβαση του ρολογιού. Τα εισαγωγικά διακρίνουν τις ερωτήσεις της ηρωίδας από την αφηγηματική περιγραφή. Η έκδοση διατηρεί τις ορθογραφικές επιλογές και τη στίξη του δημιουργού, μαζί με τις ιδιαίτερες χωρίσεις των στίχων.
Θεωρητικοί ορίζοντες
Πηγές για συγκριτική ανάγνωση
Οι παρακάτω συνδέσεις προτείνονται από την επιμέλεια ως εργαλεία περαιτέρω ανάγνωσης. Δεν τεκμηριώνουν επιρροές στον ποιητή. Η παιδική ανάμνηση και η μοναξιά στους φακέλους προσδιορίζονται από τις δικές του διευκρινίσεις.
Max Weber · Bureaucracy ↗
Πρωτογενές απόσπασμα σε πανεπιστημιακή έκδοση. Η οργάνωση μέσω γραπτών φακέλων και η διάκριση γραφείου και ιδιωτικής ζωής προσφέρουν συγκριτικό πλαίσιο για το περιβάλλον της ηρωίδας.
Karl Marx · Estranged Labour (1844) ↗
Πρωτογενές κείμενο για την αλλοτριωμένη εργασία. Χρησιμοποιείται ως εννοιολογικός φακός για την απόσταση ανάμεσα στην προσωπική δυνατότητα και στην εργασιακή δραστηριότητα, με επίγνωση των διαφορετικών συμφραζομένων.
Lev Vygotsky · Imagination and Creativity in Childhood ↗
Πρωτογενές έργο διαθέσιμο από το UC San Diego. Προσφέρει πεδίο περαιτέρω μελέτης για την παιδική δημιουργική φαντασία και τη σχέση της με την εμπειρία. Η παιδική αναφορά του ποιήματος προέρχεται από τον ίδιο τον δημιουργό.
Πολύχρωμα και ζεστά.
Η γραφή επιστρέφει στη δυνατότητα να ονειρεύεται.
Εικαστική σύνθεση με CSSΠέντε γλώσσες · δεκαπέντε πλήρεις αποδόσεις
Η πρώτη λέξη.
Σε άλλες γλώσσες.
Αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά και ρωσικά. Σε κάθε γλώσσα: πιστή απόδοση, λογοτεχνική απόδοση και ελεύθερη ερμηνευτική μεταγραφή.
My girl checks contracts
Πιστή απόδοση με διατήρηση της επανάληψης, των ωρών και της διακοπής της λέξης. Το «letter» σημαίνει εδώ γράμμα του αλφαβήτου και η πρώτη εμπειρία αφορά την παιδική μάθηση.
My girl checks contracts.
And, perhaps, someone will call her boring. Routine and survival.
My girl checks contracts.
She goes to work at 9 and leaves at 5. And she does not wear a watch.
My girl checks contracts.
She wears plain blue jeans and a jacket of one colour. It is cold in winter. The cold does not look at colours.
My girl checks contracts.
If she finds a mistake, she asks for corrections. Every day.
My girl checks contracts.
But sometimes, at the end of a word, at a letter sometimes she stops.
Her heart beats harder, and her pupils dilate. And she remembers.
She remembers the first time. The first word. The first letter.
She closes her eyes for a moment and goes on. She goes on checking contracts.
But sometimes, in the white and black of the characters, she stops.
Her skin grows redder, and she sweats a little.
She imagines what she would like, and thinks about what she does.
She goes on checking contracts...
"But where are all these people?" "What is happening?"
Contracts...
"Perhaps I did not look at them properly?" "Perhaps I missed something?"
Cont...
Ding! The clock.
Her shift is over!
She will go out into the cold again. In the blue jeans and the jacket of one colour.
But when she gets home at 6 (that is how long it takes her to get back, one hour) she will close the door behind her.
And when she is done with the routine of survival, she will sleep.
And that first time, the word, the letter, and that reddened skin of hers, and the slight sweat, will become dreams.
Colourful and warm.
The night will pass, and the day will come.
And if something does not happen soon, she will keep checking contracts.
And someone will call her boring. Routine and survival.
Σημείωμα της έκδοσης
Η ελληνική εκδοχή αποτυπώνει αυτούσιο το οριστικό κείμενο που παρέθεσε ο δημιουργός. Διατηρούνται οι αλλαγές στίχων, οι κενές γραμμές, η στίξη, τα εισαγωγικά, το «blue-jean», το κεφαλαίο «Χειμώνα», οι γραφές «που», «τί θά 'θελε» και οι αποσιωπήσεις. Στις στενές οθόνες οι μακροί στίχοι μπορούν να αναδιπλωθούν οπτικά, με διατήρηση των αρχικών στροφικών μονάδων.
Οι μεταφράσεις ακολουθούν το ερμηνευτικό κλειδί της παιδικής επαφής με τα γράμματα. Στις πιστές αποδόσεις επιδιώκεται εγγύτητα στη διατύπωση· οι λογοτεχνικές προσαρμόζουν την εκφορά· οι ελεύθερες μεταγραφές μπορούν να κάνουν ρητή την παιδική αναφορά. Η λέξη «γράμμα» αποδίδεται ως στοιχείο του αλφαβήτου και οι ερωτήσεις για τον κόσμο ως αναζήτηση των ανθρώπων των εγγράφων.
Πρωτότυπο: Παναγιώτης Μ. Κατωπόδης. Ανάλυση, μεταφράσεις, γραφικά CSS και ψηφιακή επιμέλεια: ChatGPT. Εικαστική εικόνα: OpenAI ImageGen.
Μια ανοιχτή δυνατότητα
Κι αν δε γίνει
κάτι γρήγορα,
Το όνειρο διασώζει έναν κόσμο.
Το ερώτημα για τη ζωή μένει ανοιχτό.